ام الفضل از كردهء خود پشيمان شد و در حالى كه به شدّت گريه مىكرد ، حضرت به او فرمود : گريه‌ات براى چيست ؟ به خدا سوگند ! تو به فقرى مبتلا خواهى شد و به مرضى گرفتار كه نمىتوانى آن را مخفى كنى . نوشته‌اند : در مخفىترين اعضاى بدنش ( رَحِم ) زخمى پيدا شد و همهء اموال خود را براى درمان آن مصرف نمود ؛ امّا بيماريش بهبود نيافت و سرانجام با همين مرض از دنيا رفت . « 1 » زبانحال حضرت طائر عرشم ولى پر بسته‌ام * يار دلدارم ولى دلخسته‌ام ناله‌ها ماندست در چاه دلم * قاتلى دارم درون منزلم من رضا را همچو روحى در تنم * هستى و دار و ندار او منم گلشن صبر رضا را رونقم * صاحب اندوه و درد و مهنتم لاله‌اى در گلشن مولا منم * غصه دار صورت زهرا منم در جوانى همچو زهرا مادرم * عزم هجرت كرده روح از پيكرم در ميان حجرهء در بسته‌ام * بى قرارم ، داغدارم ، خسته‌ام آه مادر ! زود به فريادم برس * در گلويم نيست حتّى يك نفس ظالمان آتش به جانم كرده‌اند * خسته جان و ناتوانم كرده‌اند مرغ صبرم را به دام انداختند * پيكرم را روى بام انداختند .

--> ( 1 ) - انوار البهيّه : ص 422 .